PSYCHOLOG.PULAWY.PL

   Znam przypadki kobiet, ktore kochaja mezczyzn mimo to, ze oni je ponizaja
i traktuja jak czlowieka nizszej kategorii. Zastanawiam sie, dlaczego tak
sie dzieje i czego oczekuje kobieta od partnera w takim zwiazku. Czy to jest
milosc ? Dlaczego taka kobieta odrzuci takiego mezczyzne, a pozniej pozwoli
mu do siebie wrocic ?
  Licze na rzeczowe odpowiedzi. Moga byc odsylacze do dostepnej literatury,
poniewaz bardzo mnie ten temat nurtuje.
Tool

Tool wrote:

Jak juz chcesz byc taki "rzeczowy" to zastanow sie jeszcze dlaczego sa
tacy partnerzy, ktorzy druga strone "ponizaja i traktuja jak nizsza
kategorie". Czego oczekuja w takim zwiazku i po co w nim trwaja?
I moze w swojej rzeczowosci moglbys jeszcze zauwazyc, ze to co opisales
dziala w dwie strony oraz, ze w takich ukladach OBIE strony i w rownym
stopniu mozna zkwalifikowac pod patologie.
Zwiazki takie nazywa sie "sado-masochistyczne".
A teraz w slowniku poszukaj sobie co znaczy slowo "sadyzm" i "masochizm"
i bedziesz juz wszystko i rzeczowo wiedzial.
A-ego

Tool napisal(a) w wiadomosci: ...

Istota problemu lezy w zdaniu, jakie te kobiety maja na swoj temat.
Zazwyczaj maja niskie poczucie wlasnej wartosci i nie wyobrazaja sobie, ze
moglyby zaslugiwac na cos lepszego. Mozliwe tez, ze z domu - obserwujac
rodzicow - wyniosly taki wlasnie wzorzec zachowan damsko-meskich i nie
przychodzi im do glowy, ze moze byc inaczej.
Kobiety nie widze w takim wypadku bynajmniej jako ofiary. Jest to
specyficzna ofiara - potrzebujaca kata, ktory zaspokaja jej pewne potrzeby
psychiczne. Uklad jest chory - ale daje obu stronom pewna (rowniez chora)
satysfakcje, inaczej by nie istnial.
Ktos porownal to do sado-masochizmu. Ja bylbym sklonny traktowac ow termin
czysto seksuologicznie, a - paradoksalnie - w zwiazkach tego typu rzadko sie
zdarza, zeby dominacja jednej ze stron znajdowala rowniez odzwierciedlenie w
zachowaniach lozkowych.
Piszesz "kobiety", ale takie zachowanie zdarza sie - choc rzadziej, kwestia
odmiennego wychowania i innej konstrukcji psychicznej - rowniez u mezczyzn,
ktorzy podobnie pozwalaja sie ponizac swoim partnerkom. Nie zawezajmy wiec
problemu do jednej plci :).
pozdrawiam
Jaryla

       "Szatan przechytrzyl Boga -
       przebywa czesciej na ziemi"
                       (M.M. Szargan)
          Ciemna Jama Jaryly:
http://www.geocities.com/Athens/Oracle/4130/sat-main.html

Tool wrote:

        Poszukaj sobie u Kepinskiego o "torowaniu" lub u Cialdiniego
o "zasadzie konsekwencji" Z powazaniem
                                                        Adam Przybyla

On Mon, 11 May 1998 18:04:38 +0200, "Tool"
wrote:

Podaje troche literatury:
Robin Norwood, Kobiety, ktore kochaja za bardzo, Folium, Warszawa 1992
Connell Cowan, Melvyn Kinder, Madre kobiety - glupie postepowanie,
Iskry, Warszawa 1992
Susan Forward, Joan Torres, Dlaczego on nie kocha, a ona za nim
szaleje, Real Press/Folium, Warszawa 1994
Susan Forward, Toksyczna milosc, Wyd. Jacek Santorski, roku nie
pamietam, bo nie mam ksiazki pod reka
Pia Mellody, Toksyczne zwiazki - anatomia i terapia wspoluzaleznienia,
Wyd. Jacek Santorski, Warszawa 1993
Irena Pospiszyl, Przemoc w rodzinie, WSiP, Warszawa 1994
O niskiej samoocenie juz ktos pisal. Zwroc uwage na mechanizmy
wspoluzaleznienia. Jest jeszcze czynnik, ktory moze nie wystepuje w
analizowanym przez Ciebie przypadku, ale niekiedy moze odegrac wazna
role, a mianowicie wpajanie kobietom, ze bez mezczyzny u boku sa
bezwartosciowe. W dosc perfidny sposob czynia to nawet tzw. nowoczesne
czasopisma dla kobiet wyzwolonych, udzielajac rad w rodzaju: "Nie
zrywaj z Januszem, zanim nie zaczniesz krecic z Karolem, bo zostaniesz
sama" (swoja droga, co za instrumentalne traktowanie mezczyzn)
Pozdrawiam
HaJot

Tool wrote:

.

Co nazywasz nie-ciezkim przypadkiem?

I to nie sa ciezkie przypadki?! Sado-masochizm moze przejawiac sie
rowniez i wylacznie emocjonalnym "biciem". A poza tym przypadki gdzie
mezczyzna jest masochistyczna osobowoscia, a kobieta sadystyczna
zdarzaja sie rownie czesto, tylko sa jakby mniej zauwazane.  

Bo zwiazki oparte na negatywnych emocjach bywaja rownie silne, a moze
nawet silniejsze od tych opartych na pozytywnych emocjach.

Zaspakajaja swoje wzajemne potrzeby: osobowosc sadystyczna moze sie
znecac, a osobowosc masochistyczna moze cierpiec.
To jest idealny zwiazek chociaz patologiczny i moze trwac cale zycie.
Podloze moze byc bardzo podobne. Oboje moga miec np. bardzo obnizone
poczucie wlasnej wartosci + lek, tylko kazde z nich inaczej sobie z tym
radzi.
Osobowosc sadystyczna nadrabia to poczucie niskiej wartosci zachowaniami
ponizajacymi druga strone /agresja/ dajacymi poczucie mocy, panowania.
Osobowosc masochistyczna gloryfikuje swoje cierpienie, czyniac z niego
wartosc, dowod poswiecenia sie /np."dla dzieci"/, a w zasadzie chodzi
caly czas o wzbudzanie poczucia winy /co tez jest po prostu emocjonalna
agresja/.
To z kolei dziala jak plachta na byka na strone druga /bo obniza
poczucie wlasnej wartosci/, eskalujac zachowania ponizajace i... tak w
kolo.
W sumie oboje caly czas pracuja nad tym by utrzymywac swoje niskie
poczunie wartosci, bo oboje to potrafia najlepiej, a raczej bo inaczej
nie potrafia.
Dla jednego jest tak: "jestem cos warty/a/ bo moge kogos sprowadzic do
"zera".
Dla drugiego: "jestem cos warty/a/ bo to ja cierpie, poswiecam sie i
znosze ponizanie dla dobra ..../czegos tam/
A w grunci rzeczy to jest dokladnie to samo.
Sami dla siebie nie sa zadna wartoscia.
Dlatego tak bardzo potrzebuja siebie wzajemnie.      

Bardzo gleboko - we wczesne dzicinstwo i patologie rodziny.  

A-ego

Hanna Jankowska wrote in message ...

Oczywiscie masz racje, ale... Dlaczego uwazasz, ze taki stan jest wpajany?
Dla wiekszosci psychologow (i tzw. 'psycholozek' ;-), filozofow i socjologow
jest faktem oczywistym i niepodwazalnym, ze kobiety odnajduja sens zycia w
rodzinie (co nie oznacza sprowadzania ich na sile do pozycji kur domowych).
W rozwoju tozsamosci kobiet jest faza kryzysowa (ok. 18-24 r.z.) w ktorej to
wiekszosc kobiet uswiadamia sobie i precyzuje obraz partnera z ktorym
chcialaby zalozyc rodzine.
Jest to koronny argument o 'wyzszosci' kobiet dla wielu feministek, tj. ze
kobieta naturalnie mysli o mezu i dzieciach a mezczyxni tylko o swoim
interesie zawodowym oraz przyjemnosciach.
NOta bene, dla wiekszosci kobiet, we wspolczesnym spoleczenstwie, zycie bez
mezczyzny u boku (abstrahujac od pozycji w rodzinie) jest rzecza dosc
trudna.

--
Pozdrawiam
Michal Kulczycki AKA Ronan the Great
University of Wroclaw, Psychology Dept.
E-mail: ro...@kki.net.pl
ICQ #: 8954988

Trwalam w takim zwiazku okolo 5 lat! Partner robil mi pranie mozgu i
przekonywal ze bez niego umre, zniszczy mnie itp.oprocz tego tak bardzo cie
kocha.  Nie masz poparcia - bo dzieci, bo religia, normy spoleczne itp. No
a przede wszystkim strona materialna - wziasc rozwod i mieszkac z nim
dalej? Nie? To za co kupic mieszkanie? Mnie przyjeli rodzice - czesc im za
to i chwala. Teraz mieszkam sama ale nie bylo nam lekko.
Nawet nie jestes w stanie wyobrazic sobie jak bardzo czulam sie winna
odchodzac od meza. Rodzina i znajomi nia pomagali mi w tym - macie dzieci,
on cie tak bardzo kocha, on bez ciebie zginie itp.
Nie byl to wcale masochizm raczej kwestia decyzji co bedzie mniejszym zlem
Grazyna