www.psycholog.pulawy.pl

Dlaczego się starzejemy? l V Dopiero niedawno specjaliści zaczęli zadawać to pytanie w sposób naukowy. Odpowiedź zależy od tego, do której z dwóch szkół należy zapytany uczony. Jedna szkoła twierdzi, że starzenie się jest skutkiem "akumulacji wypadków". Dokonuje się, ponieważ nasze ciała są w czasie trwania życia niewłaściwie używane i podlegają niekorzystnym wpływom. Druga szkoła głosi, że starzenie się jest zaprogramowane w naszych genach. Teza o zaprogramowanym starzeniu się znalazła potwierdzenie w kilku doświadczeniach. Okazało się na przykład, że komórki embrionu człowieka hodowane w warunkach laboratoryjnych mogą, zanim umrą, dzielić się tylko około pięćdziesięciu razy, niezależnie od tego, jak wiele się im dostarczy substancji pokarmowych. Programowane starzenie się ma sens z punktu widzenia biologii ewolucyjnej. Kiedy organizm staje się zbyt stary, aby móc się rozmnażać, dobór naturalny nie będzie podtrzymywał jego dalszego życia, a także życia jemu podobnych osobników. Innymi słowy, ewolucja nie faworyzuje długowieczności. Wprost przeciwnie, gdyby zużycie energii potrzebnej do zapewnienia wdzięcznego starzenia się obniżało zdolności reprodukcyjne społeczności, to długie życie osobników niezdolnych już do rozmnażania się byłoby dla ewolucji czynnikiem szkodliwym. Nie ma żadnej naukowej de91 finicji momentu, od którego zaczyna się życie osobnicze. Jedną z poważnych trudności, na jaką natknięto się podczas debaty na temat aborcji w Stanach Zjednoczonych, jest rozstrzygnięcie kwestii, kiedy zaczyna się życie. Przeciwnicy aborcji twierdzą, że zaczyna się ono od poczęcia. Zwolennicy osobistego prawa do aborcji twierdzą, że życie zaczyna się później. Jednakże powinno być jasne, że nie ma żadnego wyraźnego momentu przejścia od pierwotnej komórki płciowej przez zygotę do noworodka, o którym można powiedzieć: "Teraz zaczęło się życie". Proces ten jest ciągły, a odpowiedzi na pytanie, kiedy zaczyna się życie, należy szukać poza nauką. Odżywa w tym pytaniu stara teologiczna dyskusja na temat - kiedy człowiek wchodzi w posiadanie duszy. Teorie dotyczące początków życia 41. U wielu gatunków roślin, zwłaszcza z rodziny Astemceae (takich jak słoneczniki, stokrotki itp.) ilość płatków każdego kwiatostanu to zwykle liczba Fibonacciego, na przykład 5, 13, 55, a nawet 377, jak u przypołudnika. Łuski szyszki sosny układają się w dwie serie spiral od ogonka w górę - jedna zgodnie z ruchem wskazówek zegara, druga przeciwnie. Przebadano ponad 4000 szyszek dziesięciu gatunków sosny i stwierdzono, że ponad 98 procent posiadało ilość spiral w obu kierunkach zgodną z liczbą Fibonacciego. Co więcej, liczby te w ciągu leżały obok siebie lub bardzo blisko, to znaczy, na przykład, 8 spiral w jedną stronę, 13 w drugą albo 8 w jedną, 21 w drugą. Łuski owocostanu ananasa wykazują jeszcze mniejszą zmienność w zjawiskach Fibonacciego: z 2000 prób typowych ananasów żaden nie stanowił wyjątku od tej reguły. Liczby Fibonacciego odnajdziemy często także w ułożeniu liści na pędzie u roślin wyższych. U wielu drzew, zależnie od gatunku, co drugi, co trzeci, co piąty, co ósmy lub co trzynasty liść wyrasta w tym samym kierunku. Te odkrycia z dziedziny botaniki, zoologii i astronomii nie zdziwiłyby starożytnych Greków, którzy byli przekonani o geometrycznej harmonii wszechświata. Obecnie niektóre z przedstawionych tu danych wykorzystała teoria "dynamicznej symetrii", rozwinięta przez amerykańskiego uczonego, Jaya Hambridge'a. Przypisuje on dynamiczne własności sztuki greckiej użyciu "wirujących kwadratów" o boskiej proporcji. Może zostanie odkryta jakaś podstawowa zasada wzrostu, która połączy wszystkie przyrodnicze przykłady złotych zjawisk i wskaże jeszcze inne, dotychczas nie znane ich przejawy i wspólne tło? Może istoty ludzkie nieświadomie wykorzystały zasadę występującą w zjawiskach naturalnych jako standard w ocenianiu dzieł sztuki? Z drugiej strony, równie dobrze możemy mieć do czynienia ze zbiegiem okoliczności. Udowodniono, że ilość dostępnych artyście uporządkowanych wzorów nie jest nieograniczona. Pewne powtórzenia w tym zakresie są zatem nieuniknione. Poza tym, wiele wielkich dzieł sztuki nie ma żadnego widocznego związku z boską proporcją, natomiast większość przytoczonych powyżej przykładów jest tylko pewnym przybliżeniem ideału. Wreszcie, umiłowanie boskiej proporcji może wydawać się obecnie naturalne dopiero w wyniku jej długiego używania przez starożytnych Greków i ich naśladowców. Podobnie w przyrodzie cytowane tu zjawiska mogą być tylko przypadkowymi bądź przybliżonymi przejawami złotej spirali czy sekwencji Fibonacciego. W każdym wypadku przykłady nie dowodzą ogólnej prawidłowości. W wielu dziedzinach przedstawiono konkretne teorie, mające wyjaśnić niektóre specyficzne wypadki, jak na przykład ułożenie liści na łodydze. Teorie te nie mają uniwersalnego zastosowania. Nawet jeśli nigdy nie znajdziemy uniwersalnego wyjaśnienia, badania zjawisk typu Fibonacciego i złotego podziału mogą być traktowane jako użyteczna wprawka w poszukiwaniach jedności i relacji matematycznych w otaczającym nas świecie. W końcu właśnie poszukiwanie było podstawową metodą i celem samym w sobie filozofii greckiej i w dalszym ciągu ożywia współczesną naukę. Niego wyniku referendum dotyczącego reorganizacji administracji i senatu.. System socjalizmu, który rząd Sir Winstona Churchilla już. Przemiany, gdyż pozostaje ona przemocą. To uwarunkowanie dała. Kto tego doświadcza staje się poruszony niczym kwiat, który musi.