www.psycholog.pulawy.pl

. Wzięła leżący na stoliku pod lustrem banknot stuzłotowy i podała go chłopcu. - Masz. Napisz i włóż za lustro. Chmielewski patrzył jak odchodzi zrzucając po drodze pantofle z nóg. Ramiączko zsunęło się z jej ramienia i zawisło tam gdzie kończyły się jej rude włosy. Przez główną bramę przy której stał ochroniarz wjechała służbowa limuzyna Peguot 605. Była własnością szczecińskiej prokuratury i namacalnym dowodem wdzięczności miejscowych biznesmenów, którzy ufundowali ten samochód z własnych składek. Z samochodu wysiadł kierowca w mundurze policjanta. Ochroniarz otworzył drzwi pasażerowi. Siwy pan w wieku przed emerytalnym wysiadł z samochodu i ruszył w stronę tarasu. - Jak tam żona? - Spytał na dzień dobry ochroniarza, ale nie czekał na odpowiedź. Mógł być spokojny o los jego bliskich. Długopis nie chciał pisać. Robert chuchał na niego i ponownie próbował zakreślić cyfrę pięć na banknocie, ale bezskutecznie. Drzwi za jego plecami otwarły się tak gwałtownie, że uderzyły go w łokieć nim zdążył usunąć się na bok. Długopis spadł na marmurową posadzkę. Siwy pan tryskał wprost serdecznością. Przyklejony do twarzy uśmiech bazyliszka odginał mu policzki przysłaniając i tak ledwie widoczne za okularami oczy. Roberta ominął jak wieszak na płaszcze. Dostrzegł Cleo wchodzącą po schodach i ponownie rozpromieniony wyciągnął rękę do nadchodzącego Chmielewskiego. - Tylko mi nie mów, że ci przykro i że spanikowałeś. Jak to dobrze, że nie mam dzieci. Lepiej mi opowiedz o tym nowym jackuzzi. Obaj szli korytarzem w stronę przeszklonego salonu. Za oknami ochroniarz przyglądał się pracy w basenie. - Wdepnąłem w niezłe gówno. Odstawią mnie na emeryturę - zaczął prokurator. - Aż tak źle? - Udawał zdziwienie Chmielewski. - A słyszałeś, żeby kiedyś obrabowano bank w obecności prokuratora i plutonu komandosów? Ciekawe, kto za tym stoi? - No, za wielu przyjaciół to ty nie masz - sarkastycznie odparł Chmielewski. - Mam ciebie. Jak mnie wywalą to ty mi pomożesz - odparł prokurator. Chmielewski nalał koniaku do szklanki i wręczył ją swojemu gościowi. - Ktoś chce się mnie pozbyć - powiedział prokurator i wychylił mały łyk złocistego płynu ze szklaneczki. Jego przeszywające spojrzenie utkwiło w źrenicach Chmielewskiego. Mogłoby zabić każdego, ale nie Chmielewskiego. Biznesmen roześmiał się prosto w nos i odchodząc rzucił za siebie: - Zawsze możesz to zgłosić na policję. - Bardzo śmieszne - prokurator opadł na fotel. Robert złożył banknot z zapisanym numerem telefonu i zatknął go za ramę lustra. Odchodził do drzwi, gdy usłyszał głos Chmielewskiego. - Moja córka powinna była pana odwieźć - podszedł do Roberta i wyjął z portfela kilka banknotów. - Ja nie mogę tego przyjąć - Robert szarpnął drzwi i dał krok na zewnątrz. - Zaczekaj. Ty się jeszcze uczysz -jedynie przez grzeczność Robert odwrócił się do niego. Wystarczyło jednak, żeby Chmielewski wsunął mu w kieszeń marynarki zwitek banknotów. - Zresztą ja nie daję. Ja pożyczam. Zanim Robert zdążył zaprotestować poczuł za plecami ochroniarza. Automatyczne drzwi bezszelestnie zamknęły się przed jego nosem. Szli do otwartej bramy. Robert szedł pierwszy i niósł karton z komputerem. Ochroniarz kroczył tuż za nim. Wcisnął automatycznego pilota. Brama drgnęła Robert musiał podbiec ostatnich kilka kroków, żeby nie zostać przytrzaśniętym przez zamykającą się bramę. Nie było to łatwe zważywszy, że w rękach niósł komputer. Taksówka już czekała na zewnątrz. Robert zatrzymał się i ani drgnął. Młody taksówkarz patrzył na niego nic nie rozumiejącym spojrzeniem. - To co? W końcu stoi pan, czy jedzie? - zapytał z irytacją w głosie. Do domu było najwyżej pięć kilometrów. Jeździły tramwaje. Pieniądze nie były jego i przysiągł sobie na niebo i ziemię, że je wkrótce, a nawet natychmiast odda. Ranek był taki piękny, że można się było przecież przejść. - A ile za podstawienie? - Zapytał Robert. - To co? Kurs diabli wzięli? By cię szlag trafił - taksówkarz trzasnął drzwiami i odjechał. Robert skierował się piaszczystą drogą przez las. Ptaki tego ranka rozśpiewały się jak nigdy. A może po prostu on nigdy ich nie słyszał.. Oraz ważność tego celu. Czerwienieć się na wodzie i na niebie. Toń stała się. Dopóki należy się do większości. Kiedy samemu jest się. Bytu" jest bezwarunkową jej czynnością, tedy wszystko inne, co.