- Mają go! - wyszeptałem zbielałymi usty i bezsilnie oparłem się o drzewo. Jeszcze chwila i z okien popłynął Stary walc. Powlokłem się ciężko do hotelu. Fogg wrócił po godzinie. Ponuro opadł na krzesło, za-szlochał i rozpoczął tragiczną opowieść o tym, co było po moim wyjściu. Kiedy po odśpiewaniu kilku piosenek wrócił do stolika, żeby uregulować rachunek, w przycichłym chwilowo tłumie znowu się zagotowało. Ktoś krzyknął: - A teraz Wiech! Prosimy Wiecha! Nieszczęście chciało, że do stolika mego przyjaciela przysiadł się akurat na chwilę znaiomy lekarz z Warszawy, dziwnym zrządzeniem złośliwego losu noszący okulary w ciemnej oprawie, tak zwane angielskie wąsy i obdarzony przez naturę śladami buinej ongiś czupryny. Usiadł akurat na moim krześle. I to zgubiło eskulapa. Rozbawieni goście, biorąc go za mnie, usiłowali nakłonić go do recytowania felietonów. Na próżno zaprzeczał, że nie ma ze mną nic wspólnego, że jest lekarzem. Uznano to za doskonały dowcip, który przyjęto hucznymi oklaskami, a gdy sobowtór opierał się w dalszym ciągu, kilku młodych ludzi zaniosło go wśród ogólnego entuzjazmu na estradę. Nieszczęsny ginekolog przysięgał na klęczkach, że nie jest Wiechem, płakał, legitymował się dowodem osobistym. Wyszydzono go. Sytuacja - zdawało się - bez wyjścia. Wtedy pośpieszył mu na odsiecz Fogg. Zaśpiewał Na skraju Alej i nieszczęsnego akuszera rzucono o ziemię... Tak, bywają ciężkie chwile w życiu występowiczów - i kolacji im zjeść nie dadzą, i potłuc się można. Popularność nieraz więc stawała się dla nas kłopotliwa. Kiedyś na przykład mieliśmy taki wspólny wieczór w kinie "Przodownik" w Lublinie. Ponieważ poprzedzający nasz występ program filmowy jeszcze się nie skończył, nasza publiczność czekała przed wejściem do kina na rzęsistym deszczu. Nie mogąc się przedostać przez zwarty tłum, zwróciliśmy się o pomoc do pilnującego porządku milicjanta, .

Awariami taką liczbą zabezpieczeń, że już raczej przy-. - Tam... żyłem, jeśli to można nazwać życiem, dopóki... Och, poznałem jeszcze inne rzeczy prócz seminariów teologicznych, od czasu jak przestałeś mi wykładać filozofię! Powiadasz, że śniłeś o mnie... tak, a ja o tobie... Urwał wzdrygając się gwałtownie.. - Jeśli ten głupiec nie zrozumie celowości naszego działania, przymknę go na pewien czas. - Munro posmarował tosty masłem. - Nie podoba ci się to, co, Jack? - To brudna sprawa, sir. Zadzwonił telefon.. - Pani Joanno można pani zadać służbowe pytanie? - spytał jak zwykle z nienaganną rewerencją. - Niech pan zadaje - zgodziłam się w roztargnieniu.. - W ludzkiej, w ludzkiej. Masz go pod nosem. I będziesz go miała przy boku do końca życia, ty idiotko, śmiertelnie głupia, jak wszystkie kobiety... Uśmiechał się ze złośliwą satysfakcją i nagle pojęłam, co mi przypominał złośliwy uśmiech pięknego prokuratora. Wielki Boże, ależ to on! Odjąć kudły i rogi, złagodzić rysy, zmienić kolor oczu z czarnego na jasnoniebieski!... Wypisz, wymaluj, prokurator! Patrzyłam ze zgrozą na przedstawiciela piekieł, a on kiwał się na krześle niesłychanie zadowolony. - No co? - spytał. - Już się domyślasz?. I kazał żołnierzom wysiadać. Nie wiadomo, dlaczego tak się stało. Być może.